Góry Stołowe 
Płaszcz świerkowych lasów, obszary zbliżone niemal do afrykańskiej sawanny i górskie torfowiska
To góry szczególne, inne od wszystkich. Jedyne w Polsce góry płytowe zbudowane z ułożonych piętrowo warstw piaskowca, warstw, które przez miliony lat były kolejno "zdejmowane" przez erozję, czego efektem jest niepowtarzalny krajobraz. Powierzchnię skał pokrywa płaszcz świerkowych lasów, obszary zbliżone niemal do afrykańskiej sawanny i górskie torfowiska; na skalnych maczugach opierają się wiatrom zminiaturyzowane świerki.

Góry Stołowe przecina Droga Stu Zakrętów Radków - Kudowa. Nad nią zwieszają się liczne Skalne Filary, wysokie na 30-40 m, wchodzące w skład większej całości zwanej Radkowskimi Skałami. Rzeka Pośna (dawniej Pustna), biorąca początek w pustkowiach masywu Szczelińca (919 m, najwyższy), wgryza się w stromy próg Radkowa, tworząc usłaną głazami i skalnymi bramami malowniczą dolinę.

Z położonego w centrum gór Karłowa blisko jest do skalnych labiryntów na Szczelińcu Wielkim i w Błędnych Skałach, do łężyckiej "sawanny" i w rejon, niedostępnego dla turystów, Torfowiska Batorowskiego. Od południa ciągnie się pas sławnych uzdrowisk: Kudowa, Duszniki i Polanica; z drugiej strony, u stóp przepaścistych zboczy północnych leżą zabytkowe: Radków i Wambierzyce.

Nazwa Gór Stołowych jest jedną z tych sudeckich nazw, jakie pojawiły się po wojnie niczym królik z kapelusza, bez specjalnego historycznego uzasadnienia. Przypadek ten jest o tyle osobliwy, że rządowa komisja nazewnicza z reguły starała się - czasem na granicy absurdu - odwoływać do nazewnictwa słowiańskiego albo poprzestawała na dosłownym tłumaczeniu nazw niemieckich. Tutaj tymczasem nawiązała do tradycji pruskiej, co gorsza dość wydumanej i niespecjalnie popularnej nawet wśród dawnych mieszkańców tych ziem. Chodzi bowiem o przywołanie pierwszej "mody na Szczeliniec", z końca XVIII w., kiedy bywali tam królowie, książęta i hrabiowie, aż wreszcie pruski minister do spraw Śląska, Von Hoym, w 1791 r. wydał na szczycie wielki bankiet. Od bogato zastawionych stołów i uczty na skalnych tarasach nad przepaściami zaczęto sporadycznie nazywać Szczeliniec Górą Stołową (w gruncie rzeczy chodziło o jedną ze skał). Polscy nazewnicy, z niewiadomych przyczyn, rozszerzyli tę efemeryczną nazwę na całe pasmo, a późniejsze tłumaczenia, że chodzi o "płaskie jak stół" szczyty gór są już tylko sztucznymi próbami tuszowania jawnej niezręczności.

Dziwne to tym bardziej, że co najmniej od XVI w. funkcjonowała wszak tradycyjna nazwa Szczelińca, Heuscheuer lub Heuscher, rozszerzana na całe pasmo zwane wtedy Heuscher Gebirge. Dość powszechnie wywodzi się tę nazwę od słowiańskiej "chyszy", czyli słomianej strzechy (notabene, w środowisku skałkowiczów najwyższy szczyt Gór Stołowych zwany jest Hejszowiną). Identyczne konotacje występują w niemieckim, gdyż "das Heu" znaczy tyle, co "siano". Nie dość tego, można było w ostateczności odwołać się do jeszcze starszej nazwy pojawiającej się w dokumentach Królestwa Czeskiego w XIII w. i funkcjonującej do dziś po stronie czeskiej, czyli po prostu do "Ścian".

żródło : onet.pl